Herdr - co to jest i jak działa? Terminal dla agentów AI

Co to jest Herdr?

Herdr to darmowy menedżer terminala dla agentów kodujących AI, takich jak Claude Code, Codex czy GitHub Copilot CLI. Technicznie to multiplekser terminala, czyli narzędzie z tej samej rodziny co tmux: w jednym oknie trzymasz wiele terminali podzielonych na karty i panele. Producent opisuje go jednak inaczej, jako runtime, na którym żyją twoi agenci, niezależnie od tego, czy pracujesz na laptopie, na komputerze stacjonarnym, czy na wynajętym serwerze.

Od zwykłego terminala odróżniają go dwie rzeczy. Pierwsza to trwałość: terminale działają w procesie serwera w tle, więc zamknięcie okna czy zerwanie połączenia SSH nie przerywa pracy agentów. Wracasz, podłączasz się ponownie i zastajesz ich w tym samym miejscu. Druga to świadomość agentów: Herdr rozpoznaje, że w panelu działa agent, i pokazuje jego stan (pracuje, czeka na twoją decyzję, skończył), zamiast traktować go jak dowolny proces.

Herdr sam nie jest agentem. Nie pisze kodu i nie ma własnego modelu językowego, tylko zarządza terminalami, w których pracują agenci, z których już korzystasz. Jest napisany w języku Rust, udostępniany na licencji Apache 2.0 i działa na macOS, Linuksie i Windowsie. Nie zastępuje twojego terminala: uruchamiasz go w tym, którego używasz na co dzień.

Informacje w tym artykule opisują stan na 19 października 2026 roku (Herdr w wersji 0.9.5).

Jak działa Herdr?

Herdr działa w modelu klient-serwer. Polecenie herdr uruchomione w katalogu projektu startuje serwer w tle (albo łączy się z już działającym) i otwiera klienta, czyli interfejs w terminalu. Serwer jest właścicielem paneli i procesów, a klient tylko je wyświetla. Odłączenie klienta (detach: skrót ctrl+b q albo po prostu zamknięcie okna terminala) niczego nie zatrzymuje. Agenci, serwery deweloperskie i testy pracują dalej, a ponowne herdr podłącza cię (attach) z powrotem do tej samej sesji.

Pracę porządkuje prosta hierarchia:

sesja: przestrzeń działającego serwera Herdr. Domyślna wystarcza w większości przypadków, a nazwane sesje (herdr session attach praca) dają całkowicie oddzielne środowiska,
przestrzeń robocza (workspace): zwykle jeden projekt, repozytorium albo zadanie,
karta (tab): układ w obrębie projektu, np. osobno agenci, logi, serwer i przegląd zmian,
panel (pane): prawdziwy terminal z uruchomionym procesem lub agentem.

Przełączenie się między projektami to więc zmiana przestrzeni roboczej, a nie ręczne odtwarzanie kilkunastu otwartych terminali.

Na tę strukturę Herdr nakłada śledzenie stanu agentów. Wykrywa agenta po procesie uruchomionym w panelu i odczytuje aktualny dół ekranu według reguł przygotowanych osobno dla każdego agenta. Część agentów zgłasza swój stan sama, przez integrację. Każdy rozpoznany agent ma jeden z pięciu stanów:

working: agent pracuje,
blocked: czeka na twoją odpowiedź, zgodę albo decyzję,
done: skończył, a wynik nie był jeszcze oglądany,
idle: skończył lub czeka, a wynik był już oglądany,
unknown: Herdr nie potrafi pewnie określić stanu.

Stany sumują się w górę: zablokowany agent oznacza swój panel, kartę i całą przestrzeń roboczą jako wymagające uwagi. W pasku bocznym od razu widać, który projekt czeka na decyzję, który wciąż pracuje, a który jest gotowy do przeglądu. Herdr może też wysłać powiadomienie (w aplikacji, systemowe albo dźwiękowe), gdy agent skończy lub będzie czegoś potrzebował.

Interfejs jest nastawiony na mysz: panele i karty klikasz, granice przeciągasz, a podział paneli i nowe karty masz w menu pod prawym przyciskiem. Klawiatura jest opcjonalna, a skróty działają podobnie jak w tmux, z prefiksem ctrl+b.

Bądź na bieżąco z AI

Zapisz się na newsletter i otrzymuj najnowsze poradniki, recenzje narzędzi AI i rankingi prosto na swoją skrzynkę.

Bez spamu. Wypisz się w dowolnym momencie.

Jakie funkcje oferuje Herdr?

Trwałe terminale: procesy żyją w serwerze w tle i nie giną razem z zamkniętym oknem czy zerwanym połączeniem.
Rozpoznawanie agentów: według producenta Herdr od razu wykrywa 22 agentów działających w terminalu, m.in. Claude Code, Codex, GitHub Copilot CLI, Cursor Agent CLI, OpenCode, Grok CLI, Pi, Hermes Agent, Devin CLI i Kimi Code CLI. Kilka kolejnych, np. Crush i Kiro CLI, samo zgłasza Herdr swój stan.
Stany i powiadomienia: working, blocked, done i idle widoczne w pasku bocznym, z sumowaniem do poziomu karty i projektu.
Wznawianie rozmów z agentami: po instalacji integracji (np. herdr integration install claude) Herdr po restarcie serwera uruchamia obsługiwanych agentów z powrotem w tej samej sesji rozmowy.
Praca zdalna: herdr --remote łączy lokalny interfejs z serwerem Herdr na innej maszynie przez SSH, a od wersji 0.9 polecenie herdr machine add zbiera kilka maszyn w jednym oknie.
CLI i socket API: wiersz poleceń i lokalne API to ta sama powierzchnia sterowania, z której korzystają też sami agenci.
Worktree w Git: herdr worktree create zakłada osobną kopię roboczą repozytorium (git worktree) i otwiera ją jako nową przestrzeń roboczą, zgrupowaną pod projektem nadrzędnym. Dzięki temu kilku agentów może pracować nad tym samym repozytorium, nie nadpisując sobie nawzajem plików.
Wtyczki: otwarty katalog społecznościowy z ponad 1800 wtyczkami.

Jak zainstalować Herdr?

Na macOS i Linuksie wystarczy jedno polecenie:

curl -fsSL https://herdr.dev/install.sh | sh

Na Windowsie dokumentacja podaje polecenie PowerShell:

powershell -ExecutionPolicy Bypass -c "irm https://herdr.dev/install.ps1 | iex"

Jeśli oprogramowanie zabezpieczające blokuje takie polecenie, jest też wariant dla Wiersza polecenia (install.cmd). Pozostałe sposoby to Homebrew (brew install herdr), mise (mise use -g herdr), Nix i ręczne pobranie pliku binarnego z GitHuba.

Po instalacji uruchamiasz Herdr poleceniem herdr w katalogu projektu, a w panelu startujesz agenta tak jak zwykle, np. claude albo codex. Herdr wykryje go sam.

Aktualizacja to herdr update, ale tylko przy instalacji z oficjalnego instalatora. Wersje z Homebrew, mise i Nix aktualizujesz przez menedżer pakietów. Domyślny jest kanał stabilny. Kto chce dostawać poprawki wcześniej, może przejść na kanał preview (herdr channel set preview), godząc się na ryzyko regresji.

Na Windowsie natywna obsługa jest oficjalnie dostępna, ale z ograniczeniami. Wtyczki działają tam w wersji testowej, nie ma bezpośredniego podłączania się do pojedynczego agenta ani aktualizacji bez restartu serwera, a plik programu nie jest podpisany, więc SmartScreen może wyświetlić ostrzeżenie.

Aktualna stabilna wersja to v0.9.5 z 14 października 2026 roku. Projekt wydaje nowe wersje bardzo często (od marca 2026 roku ukazało się ich 98, licząc wydania testowe), ale wciąż jest przed wersją 1.0. Warto to uwzględnić, planując oparcie na nim krytycznego procesu.

Jak działają trwałe sesje w Herdr?

Trwała sesja to proces serwera Herdr działający na twojej maszynie, w którym żyją wszystkie panele. Uruchamiasz zadanie, odłączasz się, zamykasz terminal, a proces pracuje dalej. W dowolnym momencie wracasz poleceniem herdr i sprawdzasz, co się wydarzyło.

Warto jednak dokładnie wiedzieć, co przetrwa który scenariusz, bo tu łatwo o nadinterpretację:

Sytuacja	Procesy działają dalej	Układ paneli wraca	Rozmowa z agentem wraca
Odłączenie klienta, zamknięcie okna, zerwane SSH	tak	tak	tak, bo proces nie przestał działać
Restart serwera Herdr albo całego komputera	nie	tak	tylko u agentów z zainstalowaną integracją
Aktualizacja z `herdr update --handoff` (eksperymentalna, bez Windowsa)	zwykle tak	tak	tak, jeśli przekazanie się uda

Odłączenie się i zerwanie sieci są więc w pełni bezpieczne. Restart komputera kończy natomiast wszystkie procesy w panelach. Herdr odtwarza wtedy przestrzenie robocze, karty, panele i ich katalogi, a agentów z zainstalowaną integracją (m.in. Claude Code, Codex, GitHub Copilot CLI i OpenCode) uruchamia ponownie z poleceniem wznowienia ich własnej sesji, np. claude --resume. Pozostałe panele wracają jako świeże powłoki w zapisanych katalogach, więc przerwaną kompilację czy migrację trzeba puścić od nowa. Opcjonalnie Herdr może też zapisywać i odtwarzać ostatnią zawartość ekranu paneli. Ta funkcja jest domyślnie wyłączona, bo w historii terminala bywają hasła i tokeny.

Ma to trzy praktyczne konsekwencje:

Długie zadania przestają zależeć od otwartego okna: kompilacja, migracja bazy czy przetwarzanie danych nie przerywa się przy zerwaniu połączenia ani przy zamknięciu terminala. Pamiętaj tylko, że przy pracy lokalnej uśpienie laptopa wstrzymuje wszystko, co na nim działa, więc zadania na całą noc lepiej trzymać na serwerze.
Agent pracuje bez nadzoru: zlecasz zadanie, odłączasz się i wracasz do gotowego wyniku albo do agenta w stanie blocked, który czeka na twoją decyzję.
Zmiana urządzenia nie kosztuje kontekstu: tę samą sesję otworzysz z domu, z biura czy z telefonu, bez odtwarzania układu okien.

Panele są prawdziwymi terminalami (PTY, a na Windowsie ConPTY), więc agenci i narzędzia zachowują się w nich tak jak w zwykłym terminalu.

Jak używać Herdr w pracy zdalnej i przez SSH?

Herdr daje trzy sposoby pracy z maszyną zdalną:

Zwykłe SSH: logujesz się na serwer i tam uruchamiasz herdr. Działa to jak tmux: serwer Herdr, agenci i panele pracują na zdalnej maszynie, a ty odłączasz się i wracasz, kiedy chcesz. Ta droga działa też z telefonu, bo wystarczy dowolny klient SSH, a interfejs Herdr dopasowuje się do wąskiego ekranu.
Tryb zdalny: herdr --remote workbox podłącza lokalny interfejs do serwera Herdr na innej maszynie przez SSH. Panele pracują zdalnie, ale interfejs rysuje twój lokalny Herdr, z twoimi skrótami i motywem, a nawet z wklejaniem obrazów ze schowka. Jeśli na serwerze nie ma Herdr, program zaproponuje jego instalację.
Połączone maszyny (od wersji 0.9 z września 2026 roku): herdr machine add workbox zapisuje maszynę, a jej przestrzenie robocze i agenci pojawiają się w jednym oknie obok lokalnych. Między laptopem, komputerem stacjonarnym i serwerem przełączasz się bez otwierania kolejnych klientów, a zerwanie połączenia z jedną maszyną nie rozłącza pozostałych.

Taki układ ma dwie zalety. Po pierwsze, ciężka praca dzieje się na maszynie, która i tak działa całą dobę, więc agent nie przestaje pracować, kiedy zamykasz laptopa. Po drugie, do tych samych agentów masz dostęp z każdego urządzenia, z którego zalogujesz się przez SSH.

Uwierzytelnianie zostaje po stronie OpenSSH, a Herdr nie przechowuje haseł ani kluczy. Maszyny muszą być osiągalne przez SSH: w sieci lokalnej, przez internet albo np. przez Tailscale. Twórca zapowiada Herdr Cloud, usługę, która ma łączyć maszyny bez konfigurowania SSH, z szyfrowaniem end-to-end ruchu terminala. Agenci nadal mają działać na twoich maszynach, a usługa tylko pośredniczyć w połączeniu. W październiku 2026 roku można się jedynie zapisać na listę oczekujących.

Jak korzystać z wtyczek w Herdr?

Wtyczka Herdr to zwykły program (skrypt Bash, aplikacja w JavaScripcie, plik binarny w Ruście albo cokolwiek innego), opisany manifestem herdr-plugin.toml. Może dodawać akcje, reagować na zdarzenia, otwierać własne panele i obsługiwać klikane linki, a do sterowania Herdr używa tego samego CLI co ty. Przykładowa wtyczka od twórcy wysyła na Telegram powiadomienia o stanie agentów. Społeczność zbudowała na Herdr także rozszerzenie do Raycasta, sterowanie ze Stream Decka i aplikację na iOS do obsługi sesji z telefonu.

Katalog wtyczek znajdziesz na herdr.dev/plugins. 19 października 2026 roku indeks obejmował 1810 wtyczek z 1753 repozytoriów. Instalacja odbywa się prosto z GitHuba:

herdr plugin install owner/repo

Publikowanie jest równie proste i celowo pozbawione kolejki akceptacyjnej: wystarczy dodać publicznemu repozytorium na GitHubie temat (topic) herdr-plugin i umieścić w nim manifest herdr-plugin.toml. Indeks odświeża się automatycznie co 30 minut.

Ta otwartość ma drugą stronę: listingi nie są weryfikowane przez zespół Herdr, a wtyczki nie działają w piaskownicy. Wtyczka uruchamia się z twoimi uprawnieniami, dziedziczy zmienne środowiskowe (a w nich często klucze API) i ma dostęp do całego CLI Herdr, czyli także do paneli z twoimi agentami. Przed instalacją czegokolwiek spoza znanych źródeł zajrzyj do manifestu i skryptów. W trybie interaktywnym Herdr pokazuje przed instalacją podgląd źródła i poleceń, które uruchomi, a opcja --ref pozwala przypiąć konkretną wersję.

Jak zautomatyzować pracę przez API Herdr?

Herdr udostępnia lokalne socket API i nakładkę na nie w postaci wiersza poleceń. Obie warstwy dają tę samą kontrolę: tworzenie i zamykanie przestrzeni roboczych, kart i paneli, wysyłanie poleceń i odczyt wyjścia, uruchamianie agentów, wysyłanie im promptów, czekanie na zmianę ich stanu i subskrypcję zdarzeń. Pełny schemat protokołu wypisze polecenie herdr api schema.

Kilka przykładów z dokumentacji:

herdr workspace create --cwd ~/projekt --label api
herdr pane split w1:p1 --direction right
herdr pane run w1:p2 "npm test"
herdr agent wait w1:p1 --until done
herdr pane read w1:p2 --source recent --lines 50

Praktyczne zastosowania to skrypt, który po starcie systemu odtwarza kompletne środowisko projektu, automatyczne uruchamianie agenta w dedykowanym panelu po wpłynięciu nowego zgłoszenia albo integracja z własnym narzędziem do wdrożeń, które odpala polecenia w konkretnych panelach i zbiera wyniki.

Najciekawsze jest to, że z tego samego API korzystają sami agenci. Herdr udostępnia plik umiejętności (skill) dla Claude Code i innych agentów (npx skills add herdrdev/herdr --skill herdr -g). Agent uruchomiony w panelu Herdr może wtedy dzielić panele, startować w sąsiednich panelach agentów pomocniczych (np. recenzenta kodu), wysyłać im zadania i czekać, aż skończą, zamiast wysyłać naciśnięcia klawiszy na ślepo.

Ponieważ API i CLI to ta sama powierzchnia, każdą operację można najpierw sprawdzić ręcznie w terminalu, a dopiero potem przenieść do skryptu. Dokumentacja dodaje jedno zastrzeżenie: stan idle nie oznacza zgody na działanie. Nietypowe okno z pytaniem od agenta Herdr może początkowo uznać za idle zamiast blocked, a automat, który ślepo ufa temu stanowi, wpisze wtedy tekst prosto w okno zatwierdzenia.

Czym Herdr różni się od tmux i innych menedżerów agentów?

Wobec tmux i Zellij różnica nie leży w samej multipleksacji. Model sesji, kart i paneli jest podobny, a domyślny prefiks w Herdr to nawet ten sam ctrl+b. Herdr dokłada warstwę świadomą agentów: rozpoznaje, że w panelu działa Claude Code czy Codex, śledzi jego stan, pozwala na niego czekać ze skryptu i pokazuje wszystko w pasku bocznym. W tmux agent jest po prostu kolejnym procesem, a o tym, czy skończył pracę, dowiadujesz się dopiero po zajrzeniu do panelu. Herdr może zresztą działać wewnątrz tmux, ale nie odwrotnie: jeśli w panelu Herdr uruchomisz tmux, Herdr nie zobaczy schowanych w nim agentów.

Wobec terminali dla agentów, takich jak cmux czy Warp, różnica polega na tym, że tamte zastępują twój terminal własną aplikacją. Herdr uruchamiasz w terminalu, którego już używasz (Ghostty, kitty, iTerm2, Windows Terminal), także przez SSH.

Wobec aplikacji do zarządzania agentami, takich jak Conductor, Emdash czy Superset, różnica jest odwrotna. Tamte narzędzia to aplikacje desktopowe skupione na koordynowaniu wielu agentów: worktree, diffy, kolejki przeglądu zmian. Według porównania na stronie Herdr zamknięcie takiej aplikacji zatrzymuje też agentów. W Herdr agenci żyją w serwerze w tle, a interfejs jest tylko jednym z klientów, więc zamknięcie wszystkich okien niczego nie przerywa. Te podejścia się zresztą nie wykluczają: Herdr może być warstwą, na której pracują agenci, a menedżer agentów oknem do przeglądania ich zmian.

Krótko: jeśli szukasz multipleksera i nie pracujesz z agentami, tmux w zupełności wystarczy. Herdr zaczyna się opłacać wtedy, gdy równolegle pracuje kilku agentów i zaczynasz się gubić w tym, który z nich na co czeka.

Jakie są zastosowania i przykłady użycia Herdr?

Kilku agentów naraz: każdy w osobnym panelu, ze stanem widocznym w pasku bocznym, więc od razu widać, który wymaga uwagi.
Agent plus reszta środowiska: w jednym panelu agent generuje kod, w drugim działa serwer deweloperski, w trzecim lecą logi, wszystko w jednej przestrzeni roboczej.
Kilka zadań w jednym repozytorium: osobne worktree dla każdego agenta, żeby nie nadpisywali sobie nawzajem plików.
Praca na wielu projektach: osobna przestrzeń robocza na projekt i przełączanie bez odtwarzania układu terminali.
Długie zadania w tle: kompilacje, migracje i przetwarzanie danych na serwerze, do których wracasz po fakcie.
Praca z kilku urządzeń: serwer na VPS-ie albo Macu mini, a klient na laptopie w domu, na komputerze w biurze i w telefonie.
Agent zarządzający agentami: główny agent rozdziela zadania między pomocników w sąsiednich panelach i przez CLI Herdr czeka na ich wyniki.

Jakie są najlepsze praktyki dla programistów korzystających z Herdr?

Jedna przestrzeń robocza na projekt: izolacja kontekstu jest tu głównym źródłem porządku. Po nazwane sesje sięgaj dopiero wtedy, gdy potrzebujesz całkowicie oddzielnych środowisk.
Agent w dedykowanym panelu: łatwiej śledzić jego stan i nie miesza się z twoimi własnymi poleceniami. Agentom możesz nadawać czytelne nazwy (herdr agent rename w1:p1 recenzent).
Zainstaluj integracje agentów: herdr integration install claude (albo codex, copilot, opencode itd.) sprawia, że po restarcie serwera lub komputera wracają rozmowy z agentami, a nie tylko układ paneli.
Reaguj na stan blocked: to sygnał, że agent czeka na decyzję, i najczęstsze miejsce, w którym praca stoi bez potrzeby. Włącz powiadomienia, żeby nie pilnować paska bocznego.
Długie zadania trzymaj na serwerze: przy pracy lokalnej uśpienie laptopa wstrzymuje wszystko, co na nim działa.
Powtarzalne układy przenieś do skryptu: CLI i socket API pozwalają odtworzyć całe środowisko jednym poleceniem.
Sprawdzaj wtyczki przed instalacją: katalog nie jest moderowany, a wtyczka działa z twoimi uprawnieniami.
Ostrożnie z historią ekranu: zapisywanie zawartości paneli (pane_history) jest wygodne, ale trafiają tam też tokeny i hasła wypisane w terminalu. Dlatego ta opcja jest domyślnie wyłączona.

Jak popularny jest Herdr?

Herdr jest projektem bardzo młodym, ale rośnie szybko. Pierwszy commit powstał 23 marca 2026 roku, a kod został otwarty kilka dni później. Pod koniec czerwca projekt trafił na pierwszą stronę Hacker News i na pierwsze miejsce globalnych trendów GitHuba. Dane z oficjalnej strony i z GitHuba z 19 października 2026 roku:

44 786 gwiazdek na GitHubie,
ponad 1,6 mln pobrań (z GitHuba i Homebrew),
1810 wtyczek społecznościowych,
wersja v0.9.5, licencja Apache 2.0 (wcześniej projekt był udostępniany na licencji AGPL).

Za projektem stoi Can Celik, który do sierpnia 2026 roku rozwijał go w pojedynkę. Herdr dołączył do akceleratora Y Combinator (nabór F26), a we wrześniu firma Herdr, Inc. ogłosiła 6 mln dolarów finansowania na start (runda seed). Rundzie przewodził fundusz Bessemer Venture Partners, a wzięli w niej udział m.in. Y Combinator oraz Tobi Lütke (Shopify) i Dane Knecht (Cloudflare). Twórca deklaruje, że sam runtime pozostanie darmowy i otwarty, a nowe usługi, takie jak Herdr Cloud, mają powstawać na jego bazie.

To liczby, które mówią o realnym zainteresowaniu, ale numer wersji przypomina, że projekt jest wciąż przed pierwszym stabilnym wydaniem, a nowe wydania pojawiają się kilka razy w miesiącu. Jeśli rozważasz Herdr do codziennej pracy, zacznij od jednego projektu i sprawdź, jak narzędzie zachowuje się przy twoim zestawie agentów, zanim przeniesiesz do niego całe środowisko.